Χωρικός Χωρίς σχόλια

Κοτζαμπάσηδες πολιτικοί ή πολιτικές μαριονέτες της «αλληλέγγυας» Ευρώπης;

To άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον ( Σεπτέμβριο του 2015 ).

Βλέποντας για άλλη μια φορά τον «Παπαφλέσσα» και με αφορμή μια σκηνή με τους κοτζαμπάσηδες, μου ήρθε στη μνήμη ένα άρθρο για τους υποτακτικούς κοτζαμπάσηδες που κυβερνούσαν τότε την Ελλάδα.  Υποταγμένη στον εθισμό της εξουσίας που τους παρείχαν οι ξένοι κατακτητές, το κύριο μέλημα αυτών των ανθρώπων ήταν ο υπνωτισμός των Ελλήνων πατριωτών, έτσι ώστε να τους έχουν στον πλήρη έλεγχο τους, παρέχοντας στον ξένο κατακτητή την αναβολή του ξεσηκωμού..

Η παρακάτω φωτογραφία στάθηκε η αφορμή για την αναδημοσίευση του… 

Στην επανάσταση του ΄21 σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι κοτζαμπάσηδες.

Κοτζαμπάσηδες ήταν η οικονομική ολιγαρχία της εποχής της επανάστασης του ΄21, που βρισκόταν σε άριστη συνεργασία με τον κατακτητή και μοιράζονταν μαζί του την τοπική εξουσία και διοίκηση. Έπαιζαν τον ρόλο του εγχώριου εντεταλμένου, ο οποίος λειτουργούσε πάντοτε για το συμφέρον του κατακτητή και φυσικά για το δικό τους συμφέρον.

Εξ ‘ου και ο τίτλος που είχαν οικειοποιηθεί και αποδεχθεί, που στα τούρκικα είναι ο κοινοτάρχης και γενικότερα ο αυταρχικός προύχοντας του τόπου.

Την προσκυνημένη αυτή τάξη, τότε την αποκαλούσαν «χριστιανούς τούρκους», και η συμπεριφορά τους ήταν η ίδια με τον τούρκων αγάδων. Φορούσαν τούρκικες γούνες, είχαν φίλους τούρκους και πάντοτε τους συνόδευαν ένοπλοι μισθοφόροι, για την επιβολή της τάξης.

Το σημαντικότερο όμως όλων, ήταν ότι δεν τους απασχολούσε η ανεξαρτησία της Ελλάδας και κατά βάθος προσπαθούσαν να αποδυναμώσουν τους καπεταναίους, διότι σε περίπτωση ελευθέρωσης της Ελλάδας, αυτόματα θα χάνονταν όλα τα προνόμια που είχαν αποκτήσει κατά τη διάρκεια της τουρκικής κυριαρχίας.

Υποχρεώθηκαν όμως, με την επανάσταση του ΄21 να ακολουθήσουν τον ξεσηκωμό, ελπίζοντας ότι θα αντικαταστήσουν σε όλα τους τούρκους και θα διατηρήσουν τα προνόμια και τα αξιώματα τους και μετά, με την ψευδαίσθηση ότι οι Έλληνες που βρίσκονταν σε κατάσταση δουλείας μέχρι τότε, θα εξακολουθούσαν να ήταν σκλάβοι Ελλήνων και όχι τούρκων.

Περιγράφοντας με σαρκασμό ιστορικός της εποχής, «Όταν οι κοτζαμπάσηδες μιλάνε για ελευθερίες δεν είναι για να καλυτερέψει η θέση του λαού, αλλά για να μπουν οι ίδιοι στη θέση των τούρκων».

Μήπως όλα τα παραπάνω σας θυμίζουν κάτι από την σημερινή πολιτική σκηνή;

Μας έχουν βάλει σε μια διαδικασία επιλογής προσώπων, τα οποία σαν σύγχρονοι κοτζαμπάσηδες λειτουργούν παίζοντας των ρόλο των εγχώριων εντολοδόχων των Ευρωπαίων και το μόνο που κάνουν είναι να εφαρμόζουν όλα αυτά τα απάνθρωπα μέτρα, χωρίς να ενδιαφέρει κανέναν η ποιότητα ζωής και η αξιοπρέπεια των Ελλήνων.

Δεν έχει καμία πλέον σημασία, αν στην κυβέρνηση έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ ή και οι δύο μαζί. Οι πολιτικοί κοτζαμπάσηδες του τόπου μας, θα πράξουν ακριβώς με τα ίδια κερδοσκοπικά κριτήρια λειτουργώντας εις βάρος του λαού, όπως έγινε και στην περίπτωση του δημοψηφίσματος.

Γι αυτό δεν πρέπει να μασάμε ότι μας σερβίρουν και κυρίως να παραμείνουμε ενωμένοι σαν λαός, χωρίς να διχαζόμαστε πολιτικά σε ανούσιες αντιπαραθέσεις του στυλ, ευρωλάγνοι ή δραχμιστές, μένουμε Ευρώπη ή φεύγουμε Ευρώπη και όλες αυτές τις μπούρδες που ακούμε τελευταία. Γιατί στην τελική, ο λαός είναι πάντα αυτός που στο τέλος δίνει την λύση και πάντα μέσα από τον λαό γεννιούνται και ξεπετάγονται οι νέοι ηγέτες.

Αυτό και μόνο αυτό πρέπει να έχουμε όλοι στο μυαλό μας, υπενθυμίζοντας συγχρόνως σε όλους αυτούς τους κοτζαμπάσηδες, που δήθεν ενδιαφέρονται για τον λαουτζίκο, ότι στο τέλος της επανάστασης, η ιστορία δεν είχε καλό τέλος για τους περισσοτέρους από αυτούς.

Γιατί, όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, οι λαοί για λίγο μπορεί να φοβηθούν, αλλά ποτέ δεν ξεχνούν…

Υ.Γ :

Πολλές φορές μελετώντας την ιστορία του τόπου μας, βλέπουμε να παίζεται το ίδιο έργο, με διαφορετικούς ηθοποιούς.

Το μόνο που δεν αλλάζει, είναι ότι στο τέλος έρχεται ο Κολοκοτρώνης!!!!

Χωρικός Χωρίς σχόλια

Ο νόμος του Μέρφι..

«Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει!!» 

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια, με μια ακολουθία εξελίξεων που μόνο θετικές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, να εξελίσσονται καθημερινά και να οδηγούν την χώρα μας σε ένα συνεχόμενο αδιέξοδο..

Πρώτο στην κορυφή της λίστας το ελληνοτουρκικό ζήτημα και οι αυξανόμενες προκλήσεις, με αποκορύφωμα την καθαρή αιχμαλωσία των δύο Ελλήνων επαγγελματιών στρατιωτών και την παράνομη κράτηση τους στις τουρκικές φυλακές. Το τελευταίο μάλιστα επεισόδιο, αν συνδυαστεί με το γεγονός ότι συνέβη μετά την αποτυχημένη προσπάθεια των τούρκων να εμβολίσουν ελληνικό πλοίο του λιμενικού σώματος, τότε ανεβάζει ακόμη υψηλότερα τον πήχη της επικινδυνότητας  που βαδίζουμε.

Δεύτερο σε σειρά σημαντικότητας το Σκοπιανό ζήτημα, το οποίο κατάφερε να συσπειρώσει ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού κόσμου και να τον βγάλει από το λήθαργο στον οποίο έχει πέσει τα τελευταία χρόνια, σηκώνοντας τον από τον καναπέ του και φέρνοντας τον ξανά στις πλατείες και τους δρόμους. Ο Έλληνας μπορεί να ανεχτεί πολλά, μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια σε πολλά πράγματα, δεν μπορεί να ανεχτεί όμως την άλωση του ελληνισμού και των εδαφικών του δικαιωμάτων πλέον. Δεν μπορεί να δεχτεί το ξεπούλημα της ιστορικής του κληρονομιάς, παρότι μέσα από τα συνεχόμενα μνημόνια έχει απολέσει μεγάλο μέρος των κυριαρχικών του δικαιωμάτων, δίνοντας την δυνατότητα σε ξένους να νομοθετούν στον τόπο μας..

Εκτός όμως από τα γεωγραφικά-κυριαρχικά- εθνικά ζητήματα, έχουμε και τα ζητήματα της οικονομίας τα οποία μας απασχολούν. Τα περιθώρια στενεύουν, οι προθεσμίες μικραίνουν και το πρόγραμμα ( όπως λέγεται πλέον το μνημόνιο στην χώρα μας ) τείνει προς την λήξη του. Μένουν μόνο 90!! περίπου προαπαιτούμενα να ικανοποιηθούν μέχρι το καλοκαίρι για να μπορέσουμε να μπούμε στην διαδικασία για την ρύθμιση του χρέους..  Τα τελευταία αγκάθια του μνημονίου θα πλήξουν ακόμη περισσότερο τον μικρό και συνταξιούχο κακομοίρη, που παλεύει καθημερινά να επιβιώσει και να πάει λίγο παρακάτω με την οικογένεια του.. Θα βάλουν μια μεγάλη θηλιά στο λαιμό του κοσμάκη καθώς εκτός των άλλων, θα ενεργοποιηθούν και οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί που θα αλλάξουν το τοπίο στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της χώρας μας, μεταφέροντας την ακίνητη περιουσία που διαθέτει ο Έλληνας στα χέρια είτε τον τραπεζών, είτε ξένων «επενδυτών»…

Τα σημάδια των λανθασμένων τακτικών στην οικονομία μας κατά καιρούς, έχουν γίνει περισσότερο ορατά από ποτέ. Απόδειξη για αυτό αποτελεί το γεγονός ότι μετά από όλη αυτή την φοροκαταιγίδα που έχει χτυπήσει την χώρα μας την τελευταία δεκαετία, με το ζόρι καταφέραμε να έχουμε φτάσει σε ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 1,5%.. Φανταστείτε λοιπόν τι θα συμβεί για άλλη μια φορά σε μια χώρα που έχει ανάπτυξη 1,5% και μέσο όρο δανεισμού πέριξ του 3%…

Το αποτέλεσμα αργά η γρήγορα θα είναι άλλο ένα μνημόνιο ή όπως αλλιώς αυτό θα ειπωθεί..

Το τραπεζικό σύστημα εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια διαρκή ομηρία, καθώς τα κόκκινα δάνεια εξακολουθούν να αποτελούν βαρίδια για τις τράπεζες. Μετά από τόσες ανακεφαλαιοποιήσεις, οι «ελληνικές» τράπεζες βρίσκονται ξανά με την πλάτη στον τοίχο, χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν με χρηματοδοτήσεις στην ανάπτυξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

Η ανάπτυξη έχει αποδημήσει από την χώρα στην οποία ζούμε. Έχει αποδημήσει, γιατί διαχρονικά η επιχειρηματικότητα καταστράφηκε από όλες τις πολύχρωμες κυβερνήσεις που έχουν περάσει από το τιμόνι αυτής της χώρας. Ας θυμηθούμε κατά καιρούς πόσοι μεγάλοι επιχειρηματίες είτε αποεπένδυσαν από την Ελλάδα, είτε μετέφεραν τις δραστηριότητες τους σε άλλες χώρες. Όλοι αυτοί με τα τεχνοκρατικά οικονομικά επιτελεία σίγουρα δεν είναι τρελοί, ούτε δεν τους ενδιαφέρει το κέρδος..

Απλά δεν μπορούσαν να κάνουν δουλειές πλέον στην Ελλάδα.

Τελευταίο παράδειγμα αποτελεί και ο ευνοούμενος μέχρι πρόσφατα φιλοκυβερνητικός επιχειρηματίας, ο οποίος από ότι φαίνεται από τις τελευταίες εξελίξεις, έχει ξεκινήσει την διαδικασία αποχώρησης του, τουλάχιστον από το ευρύ επιχειρηματικό περιβάλλον της χώρας μας..

Ο νόμος του Μέρφι βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή στην χώρα μας. Παρά τα ψέματα που εξακολουθούμε να ακούμε για τις καλύτερες μέρες που έρχονται, η καθημερινότητα μας δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Το ένα ζήτημα σκάει πίσω από το άλλο και όλα μαζί διαιωνίζονται στο διηνεκές, αλλάζοντας την εικόνα της χώρας στην οποία ζούμε..

Οι επόμενοι μήνες θα είναι εξαιρετικά κρίσιμοι…

Στους επόμενους μήνες θα έχουμε σοβαρές αναδιατάξεις στην χώρα μας…

Και στο βάθος εκλογές…

Υ. Γ

Ίσως φέτος να χαλάσουν τα μπάνια του λαού… Μπορεί βέβαια και όχι…

 

 

 

 

 

 

Χωρικός Χωρίς σχόλια

Κερδάμε σύντροφοι, κερδάμε !!!

Για άλλη μια φορά φτάσαμε σε συμφωνία με τους δανειστές μας, συμφωνώντας ότι θα συμφωνήσουμε στο μέλλον σε όλα.

Για άλλη μια φορά η ανατρεπτική και αντισυμβατική κυβέρνηση του Άλεξ, έδειξε την προθυμία της και την ευκολία της να βάζει υπογραφές και να υπακούει σαν καλό σκυλάκι στις διαταγές του αφεντικού του.

Για άλλη μια φορά κερδίσαμε την μεγάλη μάχη χωρίς να έχουμε συμφωνήσει σε τίποτα.

Και πώς να συμφωνήσουμε σε κάτι, για το οποίο έχουμε υπογράψει ότι ως το τέλος του προγράμματος δεν θα έχουμε κανένα δικαίωμα διεκδίκησης;

Η κυβέρνηση έχει παγιδευτεί στην συμφωνία του 2015 κατά την οποία υπέγραψε την καθολική αναγνώριση της ονομαστικής αξίας του χρέους ως νόμιμη και οφειλόμενη, την αποδοχή της πλήρης εξόφλησης του και την άρνηση σε οποιαδήποτε αξίωση για κούρεμα του χρέους. Επίσης ορίστηκε στην ίδια συμφωνία, ότι κρίνεται στην διακριτική ευχέρεια του eurogroup, αν ποτέ χρειαστεί, η ελάφρυνση του χρέους να γίνει μόνο με την μέθοδο της επιμήκυνσης.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, στην συμφωνία του Μαΐου του 2016, συμφωνήθηκε από όλους να μην γίνει ξανά καμία συζήτηση για το χρέος πριν το τέλος του προγράμματος, η λήξη του οποίου είναι στο τέλος του 2018.

Αυτό λοιπόν που δεν μπορώ να καταλάβω είναι, γιατί η κυβέρνηση μας δουλεύει ψιλό γαζί με το παραμυθάκι του χρέους. Γιατί ζητάει διαρκώς την διευθέτηση του, ενώ συγχρόνως έχει υπογράψει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό πριν το τέλος του προγράμματος.

Επανάσταση για τα μάτια του κόσμου δηλαδή….

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο ο γερμανός υπουργός εξωτερικών επαναλαμβάνει συνεχώς ότι το θέμα του χρέους θα συζητηθεί ξανά στο τέλος του 2018.

Γιατί αγαπητέ Άλεξ, εσύ και η παρέα σου υπογράψατε αυτή τη συνθήκη;

Γιατί αγαπητέ Άλεξ, ζητάς τώρα να αθετηθεί αυτό που εσύ και η παρέα σου υπογράψατε;

Ακόμη και σε αυτό το επίπεδο, ο λόγος σου δεν έχει καμία αξία πλέον;

Και ναι, στην Ελλάδα έχεις καταφέρει να ξεγελάσεις ακόμη και τις πέτρες, αλλά στο εξωτερικό τα πράγματα είναι διαφορετικά όπως έχεις αντιληφθεί.

Ή, ούτε αυτό δεν το έχεις αντιληφθεί ακόμη;

Τόσο θέατρο για τις καρέκλες;

Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση…

Και έως πότε θα παίζεις αυτό το θέατρο;

Η λήξη των ομολόγων του Ιουλίου είναι μια ανάσα πλέον μακριά μας.

Η ώρα της αλήθειας έχει φτάσει ξανά για σένα και την παρέα σου..

Θα συνεχίσεις στο ίδιο μοτίβο ψέματος ή θα αποφασίσεις ξαφνικά να πας σε εκλογές για να σώσεις, αν σώζεται πλέον, ένα κομμάτι από την τιμή σου;

Θα δώσεις την χρυσή ευκαιρία στον Κυριάκο να συνεχίσει το έργο σου και να βάλει και αυτός την υπογραφή του στο μεγάλο ελληνικό λεύκωμα μνημονίων;

Ότι είναι να κάνεις κάντο γρήγορα γιατί ο πολιτικός σου χρόνος οδεύει προς το τέλος του.

Βέβαια στο τέλος πιστεύω ότι για άλλη μια φορά θα κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα.

Θα σκύψεις το κεφάλι, θα γονατίσεις και θα φιλήσεις τα χέρια των Ευρωπαίων, που για άλλη μια φορά θα σου δώσουν ένα χαρτζιλίκι για να σώσεις τις καρέκλες των αριστερών συντρόφων σου…

Σε έχουμε καταλάβει Άλεξ…

 

Υ.Γ. Αλήθεια, η αντιπολίτευση διαβάζει τα ΦΕΚ της κυβέρνησης που γράφονται όλα αυτά μέσα;

Κυριάκο, μέχρι τώρα δεν έχουμε ακούσει κάτι για όλα τα παραπάνω.

Πώς θα επαναδιαπραγματευθείτε-όπως εσείς λέτε- αν τελικά δεν μπορείτε να το κάνετε;

Γαργάρα κανονική…

Χωρικός Χωρίς σχόλια

Γιατί πρέπει να έρθει στην εξουσία το γρηγορότερο ο Κυριάκος;

Κλείσαμε αισίως 2 χρόνια με αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα και όλα κυλάνε ομαλά και ήσυχα.

Η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη να παίρνει μέτρα κατά της λιτότητας, μειώνοντας μισθολογικά τους πάντες και τα πάντα, φορολογώντας τα πάντα και τους πάντες, ξετινάζοντας τους ελεύθερους επαγγελματίες, αγρότες και όλες γενικά τις κατηγορίες, χωρίς πλέον διακρίσεις.

Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα έχουν φτάσει περίπου στο βδομαδιάτικο ενός δημόσιου υπαλλήλου της ΔΕΗ, ή ενός από τους χιλιάδες μετακλητούς που διορίζονται καθημερινά στην βουλή ή στα βοηθητικά πρωθυπουργικά γραφεία, αλλά αυτό προφανώς και δεν ενοχλεί κανένα..

Ο Άλεξ και ο Πάνος έχουν καταφέρει αυτό που δεν τολμούσε κανείς να κάνει μέχρι σήμερα. Να αδρανοποιήσουν και να θέσουν σε απόλυτη αφασία όλο το συνδικαλιστικό σύστημα της χώρας μας.

Αυτό το συνδικαλιστικό σύστημα, που σε άλλες εποχές έκλεινε επί εβδομάδες λιμάνια και αεροδρόμια, διόδια και σύνορα, δρόμους και παραδρόμους…

Αυτό το συνδικαλιστικό σύστημα που, σε άλλες εποχές, αρκούσε και μόνο το άκουσμα των λέξεων, μείωση, περικοπή, λιτότητα, για να στηθούν τα μπλόκα κατά μήκος των εθνικών και επαρχιακών οδών, να γεμίσουν οι πλατείες αγανακτισμένους, να γεμίσουν τα διόδια με τους δεν πληρώνω, να ρίξουν όλες τις άγκυρες τα καράβια, να μην υπάρχει σταγόνα βενζίνης στα πρατήρια καυσίμων, να αδειάζουν τα σούπερ μάρκετ και να μένουν από αναλώσιμα τα νοσοκομεία.

Ο Άλεξ και ο Πάνος έχουν αρχίσει πλέον και φοβούνται..

Φοβούνται την παρατεταμένη απάθεια του κόσμου..

Φοβούνται μην μπει σε καταθλιπτικό μουντ όλη η χώρα.

Φοβούνται τη χωρίς επιστροφή κατεύθυνση..

Μάλιστα μέσα στην απόγνωση τους, ετοιμάζουν και ένα 4ο μνημόνιο μήπως και καταφέρουν να ξυπνήσουν το θηρίο που λέγεται ελληνικός συνδικαλισμός. Δύσκολο βέβαια, καθώς μετά από 3 μνημόνια, ένα 4ο δεν θα κάνει καμία διαφορά.

Σαν τελευταία γραμμή άμυνας έχουν αφήσει την επαναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εξουσία, που θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι θα φέρει μια γενικότερη επαναστατική διάθεση σε όλη την Ελλάδα.

Η επιστροφή του Κυριάκου θα σημάνει την μεγάλη επαναφορά του συνδικαλισμού.

Μόνο τότε οι Έλληνες θα ξαναβρούν την χαμένη τους υπερηφάνεια, θα θυμηθούν τις περικοπές και τα μνημόνια, θα θυμηθούν ότι είναι άνεργοι χρόνια τώρα και καθώς θα έχουν μπουχτίσει από το αραλίκι και την ξάπλα, θα σηκωθούν από τους καναπέδες και τις καφετέριες και θα ξαναβγούν στους δρόμους, με φορτισμένες τις μπαταρίες της εθνικής τους συνδικαλιστικής υπερηφάνειας.

Ο Άλεξ, ο Πάνος και η παρέα τους έχουν πέσει με τα μούτρα στην δουλειά για να επαναφέρουν τον Κυριάκο. Έχουν βάλει όλο τους το είναι σε αυτό τον σκοπό, ο οποίος αποτελεί στόχο ζωής πλέον.

Κάθε μέρα που περνάει φτάνουν και πιο κοντά στο στόχο τους.

Κάθε μέρα που περνάει, ο Κυριάκος έρχεται πιο κοντά στο πρωθυπουργικό θρόνο.

Αν δεν τα καταφέρουν μέσα στην επόμενη διετία, τότε το μόνο που θα τους μένει θα είναι πλέον η παράδοση των κλειδιών της χώρας μας στους αριστερούς Γερμανούς.

Πλέον και οι Γερμανοί μεταλλάσσονται σε αριστερούς, καθώς δείχνουν γοητευμένοι και κατάπληκτοι με τον τρόπο που μια αριστερή κυβέρνηση περνάει μέτρα λιτότητας σε ένα λαό.

Πλέον και οι Γερμανοί θέλουν να μείνει ο Άλεξ στην εξουσία, καθώς τους αρέσει ο τρόπος με τον οποίο παίζει τα νταούλια και τους ζουρνάδες για να χορέψει ο λαός.

Μόνο οι Έλληνες ετοιμάζονται για τον νέο ξεσηκωμό, καθώς έχουν κουραστεί από την ξάπλα και την αφασία.

Η ώρα κοντοζυγώνει που με κυβέρνηση δεξιάς θα μπορούμε να διαδηλώνουμε ελεύθεροι ξανά..

Δεν είναι μακριά αυτή η ώρα.

Ίσως μάλιστα να είναι και πιο σύντομα απ’ ότι φανταζόμαστε…

Υ.Γ :

Αφιερωμένο στον Φάνη…

 

 

Χωρικός Χωρίς σχόλια

Στα τέσσερα εσείς, εσείς στα τέσσερα…

Είχε πει κάποιος «σοφός» πολιτικός στην βουλή μέσα, πριν 2 χρόνια..

Βέβαια, από τον καιρό εκείνο μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα.

Όλοι αυτοί που έλεγαν αυτές τις επαναστατικές ρήσεις που φάνταζαν στα αυτιά του κοσμάκη σαν να χτυπούν οι καμπάνες της επανάστασης, έχουν πέσει στα τέσσερα πλέον, παρακαλώντας με όλη τους την ψυχή να επιστρέψουν οι τροϊκανοί και να τους δώσουν την άφεση αμαρτιών, μέσα από την υπογραφή του νέου και πιθανώς των νέων μνημονίων που ετοιμάζονται το επόμενο διάστημα να ισοπεδώσουν ότι έχει απομείνει στην κακόμοιρη Ελλάδα.

Μετά την επιτυχία της κυβέρνησης και την υπογραφή του 3ο μνημονίου, το κυβερνητικό επιτελείο ετοιμάζεται για τη νέα του επιτυχία που αφορά στο κλείσιμο της αξιολόγησης, υπογράφοντας ξανά, όπως το 2015, ότι ακριβώς του υπέδειξαν οι δανειστές μας, φιλοδωρώντας τους πολίτες αυτής της χώρας με 3,5 δις νέα μέτρα.

Νέα μέτρα που αφορούν κατά το ήμισυ τις περικοπές των συντάξεων και κατά το άλλο ήμισυ τη μείωση του αφορολόγητου περίπου κατά 30-40%.

Δηλαδή προσαρμοσμένα να χτυπήσουν καθαρά τα χαμηλά κυρίως στρώματα και τους συνταξιούχους.

Δεν έχει καμία διαφορά το ότι δεν θα τεθούν σε εφαρμογή άμεσα αλλά θα εφαρμοστούν από το 2019 ή το 2020. Ούτε αυτό μπορεί να γίνει πιστευτό, διότι πολύ απλά αν δεν βγουν οι στόχοι φέτος, όλα τα παραπάνω θα εφαρμοστούν νωρίτερα.

Επίσης για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι η διαπραγμάτευση του 2015 και η σημερινή διαπραγμάτευση δεν διαφέρουν σε τίποτα, εκτός από το γεγονός της διαφορετικής στελέχωσης που έχει το υπουργείο οικονομικών.

Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και το ίδιο.

Και ας λένε για τη νέα καραμέλα των αντιμέτρων και όλων αυτών των βλακωδών στην ουσία κοσμοθεωριών, που θα ενεργοποιηθούν στην περίπτωση που η χώρα θα έχει ανάπτυξη πάνω από 3,5%.

Πόσες οικονομίες στον κόσμο μπορούν να παράγουν πλούτο που να αντιστοιχεί στο 3,5% του ΑΕΠ τους;

Ελάχιστες..

Και αυτές για μικρό χρονικό διάστημα.

Είναι ποτέ δυνατόν να τροφοδοτήσει η χώρα μας την ανάπτυξη της με το υπερπλεόνασμα που θα προκύψει πάνω από το 3,5%;

Δηλαδή θα πρέπει να πάμε σε νούμερα του 4% ή 5% έτσι ώστε να μπορέσουμε να καρπωθούμε την διαφορά από το 3,5% και πάνω.

Δηλαδή θα πρέπει να φτάσουμε να παράγουμε πλούτο πάνω από 7 δις ευρώ κάθε χρόνο, για να μπουν σε εφαρμογή τα περιβόητα αντίμετρα της περήφανης διαπραγμάτευσης;

Το δούλεμα πάει σύννεφο για άλλη μια φορά.

Και το κακό είναι ότι πλέον δεν αντιδράει κανείς.

Οι συνδικαλιστές που επί εποχής άλλων κυβερνήσεων έκλειναν τα πάντα και έβαζαν την χώρα στον πάγο, έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης και το μόνο στοιχείο που αποδεικνύει ακόμη την ύπαρξη τους, είναι κάποια μονοσέλιδη ανακοίνωση για τα μάτια του κόσμου.

Όλοι αυτοί οι πρώην πράσινοι επαναστάτες που πήραν μεταγραφή και ενσωματώθηκαν μαζί με τα πρώην αφεντικά τους στην κόκκινη παράταξη, το πιθανότερο είναι να περιμένουν την επαναφορά της μπλε παράταξης για να ενεργοποιήσουν ξανά τους συνδικαλιστικούς τους κομπλεξισμούς και εμμονές και να επανέρθουν στους δρόμους διεκδικώντας τη χαμένη τους αίγλη.

Όλα στην Ελλάδα έχουν πάρει το μονοπάτι της κατάρρευσης.

Και το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι πλέον δύσκολο να αποφευχθεί.

Και όταν μιλάω για κατάρρευση δεν μιλάω για την οικονομική.

Αυτό θα είναι το λιγότερο που θα μας απασχολεί…